Omawiane zagadnienia: 1. Wprowadzenie do przedmiotu: Znaczenie języka łacińskiego jako prawniczej lingua franca świata starożytnego, czasów średniowiecza i czasów nowożytnych. 2. Historia formowania się języka łacińskiego – w tym w szczególności łacińskiego języka prawnego i prawniczego – w starożytności, średniowieczu, renesansie.3. Język (łaciński) prawny i prawniczy – specyfika języka jako języka technicznego, jednak formującego się pod wpływem języka codziennego; wpływ łaciny na formowanie się narodowych języków prawniczych. 4. Paremie, maksymy, zwroty, definicje – i ich miejsce w instrumentarium prawnika; cel wykorzystywania terminów i paremii; przykłady wykorzystania w orzecznictwie sądów polskich, sądów międzynarodowych. 5. Pojęcia IUS i LEX – znaczenie dychotomii dla tworzenia, stosowania, wykładni prawa, oraz obowiązywania i przestrzegania prawa. 6. Paremie łacińskie z zakresu ogólnych nauk prawnych, filozofii i teorii prawa. 7. Paremie łacińskie z zakresu prawa prywatnego – prawo osobowe i małżeńskie. 8. Paremie łacińskie z zakresu prawa prywatnego – prawo spadkowe. 9. Paremie łacińskie z zakresu prawa prywatnego – prawo rzeczowe.  10. Paremie łacińskie z zakresu prawa prywatnego – czynności prawne i prawo zobowiązań. 11. Paremie łacińskie z zakresu prawa procesowego. 12. Paremie i maksymy jako składnik jurydycznego dyskursu argumentacyjnego – czyli o topikach prawniczych. 13. Podstawowe terminy i zwroty łacińskie w językach obcych, które swoje źródło mają w terminach łacińskich. 14. Podstawowe terminy i zwroty łacińskie w językach obcych, które swoje źródło mają w terminach łacińskich. 15. Język łaciński jako prawnicza lingua franca współczesności – współczesne rozważania na temat łaciny, w świetle tendencji unifikacyjnych na poziomie europejskim.